Μιας και τον τελευταίο καιρό γίνεται λόγος για τον Τζιοβάνι Μορένο της Νασιονάλ, είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω τον πρόσφατο αγώνα της ομάδας του και να σας μεταφέρω τις εντυπώσεις μου απο τον αγώνα της Ατλέτικο Νασιονάλ με την Ρεάλ Καρτατζίνα, αγώνας ντέρμπι μεταξύ της 7ης Νασιονάλ και της 5ης Καρτατζίνα.
Θα αναφέρω κάποια χρήσιμα στοιχεία, αρχικά.
1) Στο πρωτάθλημα αυτό δίνονται πάρα πολύ εύκολα κάρτες. Σχεδόν σε κάθε μαρκάρισμα και δυνατή επαφή ο διαιτητής δεν διστάζει να βγάλει κίτρινη κάρτα, γενικά δεν υπάρχει ανοχή στο σκληρό παιχνίδι.
2) Οι άμυνες των ομάδων που παρακολούθησα ήταν σχετικά αδύναμες. Έπαιζαν ένα είδους ζώνης και πολύ σπάνια έβλεπες man 2 man πάνω στους επιθετικούς.
3) Από το 38' η Καρτατζίνα είχε μείνει με 10 παίκτες λόγο αποβολής ενός παίκτη της.
Ξεκινάω λέγωντας πως ο Τζιοβάνι Μορένο δεν είναι επιτελικό χαφ. Περιφερειακός επιθετικός είναι με χώρο δράσης πέντε μέτρα έξω από την μεγάλη περιοχή έως και το πέναλτι.
Κίνηση στον χώρο
Έχει τρομερή πρώτη κίνηση και στα μέτρα αυτά είναι εξαιρετικά επικίνδυνος παίκτης. Έχει έκρηξη στην πρώτη μπαλιά και λόγο του μεγάλου δρασκελισμού του, αναπτύσει ταχύτητα με την μπάλα. Εξαιρετικά χρήσιμο.
Παίρνει την μπάλα συνήθως με πλάτη προς την εστία και τους αντίπαλους αμυντικούς και κάνει το 1-2 με τον σέντερ φορ-θα μπορούσα να πω ότι θα ταίριαζε ως επιθετικό δίδυμο πολύ με τον Μήτρογλου. Όταν πάρει την μπάλα, είναι εξαιρετικά δύσκολο να τον κόψεις, γιατί, λόγο ύψους και δρασκελισμού μόνο με φάουλ μπορείς να ανατρέψεις την κίνηση του. Όπερ σημαίνει ότι θα έχεις είτε φάουλ έξω από την περιοχή, είτε πέναλτι.
Στην μεγάλη περιοχή
Μέσα στην περιοχή είναι πάρα πολύ επικίνδυνος. Στο πρώτο τέταρτο του αγώνα, ξεκινώντας από ελεγχόμενη θέση για οφσαϊντ δέχθηκε την μπάλα στην μεγάλη περιοχή και με τον αμυντικό στην πλάτη του κατάφερε με δυο υδραυλικές κινήσεις να έρθει σε πρόσωπο με τον τερματοφύλακα και με πλασέ αλλά Ριβάλντo, προσπάθησε να σκοράρει. Πλάσαρε στην γωνία, αλλά ο γκολκίπερ με ενστικτώδη κίνηση κατάφερε να αποκρούσει.
Την εκτέλεση του πέναλτι, όπου και σημειώθηκε το πρώτο γκολ της Νασιονάλ, την ανέλαβε ο ίδιος. Πήρε φόρα και έκανε ένα δυνατό πλασέ,ψαρώνοντας τον τερματοφύλακα ο οποίος είχε επιλέξει λάθος γωνία και όταν είδε πως η μπάλα κατέληγε στην αντίθετη πλευρά, έμεινε άγαλμα.
Τα δυο γκολ που πέτυχε στην συνέχεια (το 2ο και το 4ο της ομάδας του) ήταν το ένα καλύτερο απ' το άλλο.
Στο 58 δέχθηκε μακρυνή μπαλία από τον μέσο, κατέβασε την μπάλα με εξαιρετική τεχνική, έκανε 1-2 με τον επιθετικό και με μεγάλο δρασκελισμό βρέθηκε σε θέση για σουτ όπου με δυνατό πλασέ πέτυχε το δεύτερο προσωπικό του γκολ.
Στο 86 και ενώ το ματς ήταν στο 3-2 υπέρ της Νασιονάλ, πήρε την μπάλα έξω από την μεγάλη περιοχή, 1-2 μέτρα πριν το ημικύκλιο με εντυπωσιακή προσωπική ενέργεια χορεψε 3 αμυντικούς της Καρτατζίνα και πλάσαρε στο τέρμα.
Αμέσως μετά το γκολ, έβαλε την μπλούζα στο κεφάλι του κάνωντας έναν περίεργο πανυγυρισμό ο οποίος του απέφερε την δεύτερη κίτρινη κάρτα και αποβολή. Την πρώτη κίτρινη την είχε δεχθεί στο 46'
Τεχνικές ικανότητες
Δίχως την μπάλα στα πόδια, ο Μορένο είναι στατικός παίκτης και δεν συμβάλει στην ανασταλτική λειτουργία της ομάδας. Ωστόσο, φροντίζει να κινείται στον ελεύθερο χώρο, ώστε σε περίπτωση αντεπίθεσης να μπορεί να δράσει ελεύθερα. Διαθέτει εξαιρετική κλειστή τρίπλα και μεγάλο δρασκελισμό. Αν βρεθεί στον χώρο του κέντρου, δεν θα κάνει περιττές ενέργειες και θα φροντίσει να δώσει γρήγορη πρώτη πάσα σε συμπαίκτη του. Γενικά δεν κουβαλάει την μπάλα στον χώρο του κέντρου, δεν κάνει μεγάλες μπαλιές, δεν είναι δημιουργικός παίκτης.
Αν και έχει καλή κίνηση στην πρώτη πάσα, συνήθως παίζει με τους συμπαίκτες του σερβίροντας κοντινές μπαλιές και κάνει το 1-2 με τον επιθετικό. Η ομάδα του έπαιζε ένα σύστημα 3-5-2, έχωντας στο κέντρο παίκτες που κουβαλούσαν την μπάλα και του την σέρβιραν 5-10 μέτρα πριν την περιοχή. Λόγο της αριθμητικής υπεροχής της Νασιονάλ για 60 λεπτά στον αγώνα, οι μέσοι της Νασιονάλ ανέβαιναν αρκετά. Μπορώ να πω ότι 1-2 παίκτες μου έκαναν κλίκ, γιατί και πατήματα είχαν και τρεξίματα.
Στο δια ταύτα...
Ο Μορένο αναμφίβολα είναι ένας πολύ καλός ποδοσφαιριστής. Διαθέτει υψηλή τεχνική, γρήγορο δρασκελισμό, καλά πλασέ και δυνατά σουτ. Έχει ποικιλία στον τρόπο εκτέλεσης και εξαιρετική φυσική κατάσταση.
Δεν είναι όμως ο παίκτης που θα πάρει την μπάλα από τα κεντρικά χαφ και θα την φέρει προς την επίθεση. Πρέπει πίσω του να έχει δυο εργαλεία που κόβουν ράβουν και θα του την σερβίρουν για να δημιουργήσει καταστάσεις και να διασπάσει την άμυνα του αντιπάλου,
Πρόκειται για παίκτη που ξεχωρίσει στο πρωτάθλημα. Έχει επιβλητική παρουσία στο γήπεδο, ωστόσο αποφεύγει τις δυνατές κόντρες. Του αρέσει να έχει ελεύθερο ρόλο μιας και είναι το αστέρι της ομάδας. Οι άμυνες είναι διαφορετικές από τις ευρωπαϊκές και με τα σύνθετα μαρκαρίσματα που έχουμε στην Ευρώπη, σε συνδυασμό με το σκληρό παιχνίδι θα αντιμετωπίσει πρόβλημα. Έχει σίγουρα και φυσικά και τεχνικά προσώντα, αλλά δεν νομίζω ότι ταιριάζει στο στυλ του Ολυμπιακού. Για να έχεις έναν τέτοιο παίκτη στην ομάδα, πρέπει να διαθέτεις και παίκτες στο κέντρο που πατάνε περιοχή και μπορούν να του μεταφέρουν την μπάλα στον χώρο δράσης του. Κάτι τέτοιο δεν είναι ούτε ο Ντουντού, ούτε ο Μαρέσκα και δεδομένου ότι χρειαζόμαστε έναν αμυντικό χαφ ποιότητας ένας ακόμα περιφερειακός επιθετικός είναι πολυτέλεια. Αν πουλάγαμε τον Ντιόγκο ή δεν ανανεώναμε τον Λούα-Λούα θα είχε νόημα η απόκτηση του και πάλι όμως θα θέλαμε επιτελικό χαφ για να τον τροφοδοτεί.
Φάσεις και γκολ:
Εντυπώσεις από τον Τζιοβάνι Μορένο.
Έχουμε μπλέξει μεταξύ του θέλω και του μπορώ...
Το μεν θέλω το αντιπροσωπεύει ο προπονητής
Το δε μπορώ το αντιπροσωπεύει ο πρόεδρος.
Το θέλω του προπονητή είναι Κάλστρομ, Κάριου. Ο πρώτος δεν παραχωρείται από την ομάδα του ή έτσι έχει διαρρεύσει εντέχνως καθώς τα 7εκάτ. είναι πολλά Άρη ο δεύτερος δεν καλοβλέπει την προοπτική να αγωνιστεί στην Ελλάδα, ενώ οι "χωριάτες" αναμένεται να ζητήσουν πάνω από 5εκάτ λίρες συν τα 2εκάτ. λίρες που παίρνει ο παίκτης. Το σύνολο μαζί με μισθούς και χρηματα που πρέπει να δωθούν σε ομάδες αγγίζει τα 18εκάτ ευρώ. Αν προσθέσουμε και τα χρήματα που θέλει η Μπέτις για τον Μάρκ Γκονζάλες και τον μισθό του παίκτη ξεπερνάμε τα 25.
Για να πραγματοποιηθούν αυτές οι μεταγραφές θα έπρεπε να είχαμε μια ΑΜΚ άνω των 50εκάτ. ευρώ, αν συνπολογίσουμε πως 22 πάνε για την μαύρη τρύπα, ένα μεγάλο μέρος του ποσού πρέπει να μείνει στο μετοχικό ταμείο και μαζί με την πώληση Μπελούτσι και τα χρήματα που υπάρχουν τώρα-υποθετικά μιλάμε για 4εκάτ ευρώ συν τα 5 του Μπελούτσι, φτάνουμε αισίως στα 9---Μας λείπουν δηλαδή άλλα 16 για τις παραπάνω κινήσεις.
Σε ότι αφορά τα του μπορώ, αυτό σημαίνει πως θα εξετάσουμε περιπτώσεις ελεύθερων όπως π.χ. Εντού, Μοριέντες, Ροτέν δανεικών όπως Αρμεντέρος, Άλντιντορ, Γκιγιέρμε ή "βατών" θεωρητικά περιπτώσεων που δεν απαιτούνται για την μεταγραφή πάνω από 2-3εκάτ. ευρώ όπως π.χ. Φρέντ, Μαρέτσκα.
Από αυτούς τους παίκτες που έγραψα, θεωρώ πως θα ενδιαφερθούμε άμεσα τουλάχιστον για δυο π. Το μεγαλύτερο πρόβλημα της ομάδας αυτή την στιγμή είναι το δημιουργικό σε πρώτη φάση και σε δεύτερη φάση το εκτελεστικό.
Αν υπολογίσουμε πως το αρχικό πλάνο, από τα μέσα Μαϊου, προέβλεπε σε πρώτη φάση δανεικό Λέτο με οψιόν αγοράς για το επόμενο καλοκαίρι, θεωρώ πως το ίδιο θα ισχύει με τα τωρινά δεδομένα. Άρα λοιπόν εικάζω ότι ο Αρμεντέρος θα είναι από τα πρώτα όνοματα που θα πέσουν στο τραπέζι και σε δεύτερη φάση θα κοιτάξουν τον 31χρόνο Γεωργιανό Κομπιατσβίλι, ο οποίος δεσμεύεται με συμβόλαιο από την Σάλκε.
Σε ότι αφορά τον επιθετικό μιας και πλέον έχουμε τον Ματ με πρόβλημα στους κοιλιακούς, έχουμε μείνει με Ντιόγκο και Μήτρογλου με τον δεύτερο να μην έχει κάνει προετοιμασία με την ομάδα.
Σε αυτή τη θέση υπάρχει ο άπειρος Άλντιντορ σε ότι αφορά τους δανεικούς και οι ελεύθεροι Μοριέντες και Εντού. Ρίσκο και οι δυο περιπτώσεις, θεωρώ ότι θα εξεταστεί περισσότερο ο δεύτερος καθότι είναι 3 χρόνια μικρότερος. Το κασέ τους είναι περίπου το ίδιο, βέβαια αν πάμε με βάση το πλάνο του προπονητή που θέλει φουνταριστό ο Μοριέντες μπορεί να καλύψει αυτή τη θέση όπως και ο Άλντιντορ με αμφίβολη αποτελεσματικότητα όμως στο τελείωμα των φάσεων. Ίσως ο Φρέντ να καλύπτει το πακέτο-όνομα, παίρνεις το 50% του παίκτη ο οποίος είναι και σε καλή ηλικία όμως πόσο εμπιστοσύνη μπορείς να έχεις α) στον μάνατζερ όπου τα 3εκάτ ευρώ μπορεί να "αυγατίσουν" ως δια μαγείας και να χαθεί πολύτιμος χρόνος για μια αδιέξοδη κατάσταση και β) πόσο αξιόπιστος είναι ο ποδοσφαιριστής που βρίσκεται σε πτωτική πορεία.
Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση του 
Γκιγιέρμε, όμως ο παίκτης ούτε φουνταριστός είναι, ούτε ξέρουμε αν όντως οι Ουκρανοί της Δυναμό Κιέβου τον παραχωρούν δανεικό.
Για το τέλος άφησα το νευραλγικό κομμάτι, το δημιουργικό. Το μόνο όνομα που παίζει στο ρεπορτάζ είναι αυτό του Μαρέτσκα, ένας πιο γρήγορος Λεντέσμα όπως επισήμανε ένας φίλος από το Thrylos Fans. Είναι όμως δεξιοπόδαρος και μάλλον δεν έχει και την καλύτερη άποψη γι αυτόν ο Κετσπάγια. Οι πληροφορίες αναφέρουν πως μπορεί να κλείσει εύκολα, το θέμα είναι όμως...μας κάνει ο παίκτης; Φυσικά τις περιπτώσεις Τετέϊ και Μπίνια δεν τις ακουμπάω κάν...τον μεν Τετεϊ τον πιστεύει μόνο ο Νινιάδης, ο δε Μπίνια είναι μια πιο σκληροτράχηλη εκδοχή του Σιμάο, δηλαδή σκληρό παιχνίδι, άμυνα, τρέξιμο, μέτρια πάσα και καθόλου συμμετοχή στην δημιουργία παιχνιδιού.
Δεδομένου ότι ο χρόνος πιέζει και ο Κάλστρομ αποτελεί όνειρο θερινής νυκτός υπάρχει προβληματισμός για αυτή τη θέση. Από την μια πηγάζει το ερώτημα...μπορείς να περιμένεις μέχρι να βρεθεί κάτι καλύτερο...από την άλλη θα ρίσκάρεις να δώσεις προκριματικά δίχως παίκτη που σου φτιάχνει το παιχνίδι; Αν είχε μείνει ο Φερνάντο Μπελούτσι στην ομάδα, το πρόβλημα σαφώς και θα ήταν μικρότερο. Ο Νάντο, έστω και με τα μειονεκτήματα του, μπορούσε να δώσει λύσεις στην κυκλοφορία της μπάλας με γρήγορες και κάθετες πάσες, τώρα ο προπονητής κοιτάζοντας στον πάγκο, βλέπει τον Όσκαρ...Για να δούμε θα βρεθεί λύση σε αυτούς τους γρίφους;
RedArmy
"Έφυγε ο Μπάμπης Κοτρίδης"
Η οικογένεια του Ολυμπιακού είναι από το βράδυ του Μεγάλου Σαββάτου πιο φτωχή. Ένα εκλεκτό μέλος της, ο θρυλικός Μπάμπης Κοτρίδης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 81 ετών, μία μέρα μετά τη βράβευσή του στον αγώνα Βραδυποριακού-Ταλαιπωριακού. Ανήκε στην ομάδα της δεκαετίας του '50 που έγραψε τη δική της ιστορία με επιτυχίες σχεδόν ανάλογες της σημερινής ομάδας του Ολυμπιακού και ποδοσφαιρικά χαρακτηριστικά που ακόμη και σήμερα σπανίζουν. Ένα από τα πιο εκλεκτά μέλη αυτής της ομάδας ήταν ο Κοτρίδης. Τελευταίο του παιχνίδι ήταν αυτό κόντρα στην Σάντος του Πελέ στο Καραϊσκάκη...
Γεννήθηκε το 1928 στη Δραπετσώνα και πέραν από ποδοσφαιριστής ήταν και αθλητής στίβου. Αργότερα η οικογένειά του μετακόμισε στην Καλλιθέα. Ξεκίνησε σαν αθλητής στίβου στον Πανιώνιο στα 400μέτρα εμπόδια. Κάποια μέρα τον είδε τυχαία σε μια αλάνα να παίζει ποδόσφαιρο, ο Γιώργος Μαλευρής και τον πήγε να δοκιμαστεί στην ΑΕΚ η οποία τον απέρριψε. Ο Μαλευρής τον πήγε στη συνέχεια στον Ολυμπιακό όπου και έβγαλε δελτίο.
Ξεκίνησε το 1946 από την δεύτερη ομάδα και παράλληλα συνέχιζε στον στίβο του Πανιώνιου. Το 1946 γίνεται μέλος της Εθνικής ομάδας στίβου στο άλμα εις ύψος, αλλά εγκαταλείπει τον στίβο μετά από παρότρυνση των αδελφών Χέλμη, που ήταν προπονητές τότε του Ολυμπιακού, και επιστρέφει στο ποδόσφαιρο. Έπαιξε στον Ολυμπιακό μέχρι το 1961.
Θεωρείται ακόμα και σήμερα ως ο κορυφαίος Έλληνας σπεσιαλίστας στην εκτέλεση πέναλτυ με 36/38 εκτελέσεις σε επίσημα ματς. Αγωνίστηκε στην Εθνική Ελλάδος σε 18 αγώνες και σημείωσε ένα γκολ. Είναι από τους λίγους Έλληνες αθλητές που έγινε διεθνής σε δύο διαφορετικά αθλήματα.
Oι τίτλοι του:10 πρωτάθλημα Ελλάδος:1947,1948,1951,1952,1954,1955,1956,1957,1958 και 1959
10 κύπελλα Ελλάδος:1947,1951,1952,1953,1954,1957,1958,1959,1960 και 1961
14 πρωταθλήματα Πειραιά: 1946,1947,1948,1949,1950,1951,1952,1953,1954,1955,1956,1957,1958 και 1959
Πηγή: www.gavros.gr [...]
Η επιλογή πρέπει να γίνει από το πρώτο ράφι και όχι από το καλάθι...
Η επιδείνωση της υγείας του Ντάρκο Κοβάσεβιτς που πιθανότατα θα σημάνει το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας σύμφωνα με τα όσα ισχυρίζονται οι γιατροί που τον εξέτασαν εδώ στην Ελλάδα, κάνει επιτακτική την ανάγκη αγοράς ενός επιθετικού, η οποία δεν είναι εύκολη υπόθεση, αφού για να πάρεις μια μηχανή των γκολ, πρέπει να σκάσεις μια μηχανή που βγάζει χρήματα. Στην Ευρώπη, δύσκολα θα βρεθεί ομάδα στο μέσο της σεζόν -εκτός αν μιλάμε για Ρωσία ή χώρες που το πρωτάθλημα λόγο παγετού έχει διακοπεί- που να δώσει το πρώτο βιολί της. Συνεπώς είτε θα πρόκειται για κάποιον "Όσκαρ" της τάδε ή δείνα ομάδας που έχει ελάχιστες συμμετοχές και θέλει να τον ξεφορτωθεί.
Στην Λατινική Αμερική τα πράγματα είναι πιο απλά, έχεις χρήμα; παίρνεις παπάδες! Με την οικονομική κρίση που επικρατεί στην παγκόσμια αγορά, δεν υπάρχουν πλέον οι ίδιες ευκαιρίες για τα λαβράκια που κοστολογούνται με 10 και 15εκάτ. ευρώ. Αφήστε που όταν κάνεις διαπραγματεύσεις με Λατινική Αμερική μιλάς πάντα με δολάρια και όχι με ευρώ. Από την εποχή του Λοσάντα ίσχυε αυτό ίσως και παλαιότερα, συνεπώς πολύ εύκολα αυτά τα 5 ή 10 εκάτ. που ακούονται να αφορούν δολάρια, όπερ σημαίνει αισθητά λιγότερα σε ευρώ.
Ρευστό στην παρούσα φάση, δεν φαίνεται να υπάρχει, ακόμα και τον Γκέκα να πάρει, τον οποίο δεν θεωρώ κάτι το αξιόλογο, χρειάζονται 2εκάτ. ευρώ. Συνεπώς για να αποκτηθεί ένας ποδοσφαιριστής θα χρειαστεί να γίνει μια επένδυση, μια εισροή ρευστού από κάποια προκαταβολή χορηγίας, μια δανειόληψη κλπ.
Μέχρι τον Ιούνιο, ο Ολυμπιακός πρέπει να καταβάλει αρκετά εκατομμύρια ευρώ για δόσεις συμβολαίων σε ποδοσφαιριστές και ομάδες. Ενώ το τέλος του οικονομικού έτους είναι τον Μάρτιο όπου εκεί θα οριοθετηθεί μεγάλος αριθμός από το μπάτζετ της ομάδας για την επόμενη χρονιά.
Το θέμα είναι ποιοί είναι οι στόχοι της διοίκησης για την φετινή χρονιά. Θα επαναπαυθούμε στο πρωτάθλημα και πιθανότατα στο κύπελο, αφήνοντας στην άκρη το Ουέφα; Θεωρούμε πως η Σεντ Ετιέν ή η Μίλαν ή η Βέντερ Βρέμμης θα είναι το ταβάνι για την φετινή πορεία του Ολυμπιακού;
Συνεπώς βρισκόμαστε μπροστά σε δυο καταστάσεις.
Είτε κάνουμε μια φτηνή μεταγραφή πιθανότατα από τον εσωτερικό χώρο με σκοπό να βγει το πρωτάθλημα. Το +9 δίνει μια ασφάλεια, αλλά μια ενδεχόμενη απουσία του Ντιόγκο για 2-3 παιχνίδια μπορεί αυτή την διαφορά να την μετατρέψει σε εφιαλτική απόσταση αναπνοής από τους διώκτες μας, συνεπώς η ανάγκη απόκτησης ενός ακόμα σέντερ φορ είναι επιτακτική και αναγκαία.
Είτε κάνουμε ένα οικονομικό άνοιγμα ενισχύοντας την ομάδα, σε δυο θέσεις που υπάρχει σοβαρή έλλειψη. Προτεραιότητα είναι η θέση του επιθετικού και ανάλογα με την δαπάνη, μπορεί να κινηθεί για έναν αμυντικό μέσο, έστω και από αυτούς που ακούγονται από το εσωτερικό.
Η ουσία όμως είναι να γίνει προσεκτική επιλογή, να μην φορτωθούμε κανένα παλτό και αρχίσουμε πάλι τα τραγελαφικά αφιερώματα. Στην ιστορία των μεταγραφών του Ολυμπιακού επί εποχής Κόκκαλη, σπανίως δεν έχει βγει ο ακριβός ποδοσφαιριστής. Αντίθετα μπορώ να θυμηθώ δεκάδες περίπτωσεις φτηνών μεταγραφών που δεινοπαθούσαμε να τους λύσουμε τα συμβόλαια.
RedArmy
Υ.Γ. Ντάρκο σιδερένιος σε περιμένουμε να επιστρέψεις κοντά μας
[...]Στην γειτονιά των αγγέλων ο Θρύλος των Θρύλων
Ήταν λίγο μετά τις 15:00 το μεσημέρι όταν άκουσα σε έναν ραδιόφωνικό σταθμό τον ύμνο του Θρύλου, προς στιγμήν νόμιζα πως ονειρευόμουν γιατί να παίζει στα ραδιόφωνα ο ύμνος του Ολυμπιακού τέτοια εποχή μόνο παράξενο μου φαινόταν, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα άκουσα την είδηση πως ο κυρ Αχιλλέας δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Ο τελευταίος και γηραιότερος της οικογένειας των Γραμματικοπουλέων που δημιούργησαν τον θρύλο μας βρίσκεται πλέον στους ουρανούς, ένας θρύλος, ο θρύλος των Θρύλων όπως τον ονόμασε ο Αντώνης Γλύκας. Ο Κυρ Αχιλλέας ήταν μια μεγάλη και ιστορική μορφή για τον Ολύμπιακό. Γεννήθηκε το 1910 και σε όλη του την καριέρα φόρεσε μοναχά την ερυθρόλευκη φανέλα του Θρύλου μας ενώ ήταν και πέντε φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδος. 'Ηταν ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες της εποχής του ενώ είχε το παρατσουκλι "Ζαμόρα" λόγο των ριψοκίνδυνων και θεαματικών επεμβάσεων του που θύμιζαν τις επεμβάσεις του διάσημου τερματοφύλακα της Μπαρτσελώνα.
Την πρώτη του εμφάνιση με την ερυθρόλευκη φανέλα την πρωτοφόρεσε στις 3 Νοέμβρη του 1928 ενώ αγωνίστηκε για τελευταία φορά στις 4 Φεβρουαρίου του 1944 σε ένα φιλικό ματς όπου η αναπληρωματική ομάδα του Ολυμπιακού κέρδισε το Γουδί με σκορ 5-1. Από ειδήμωνες του ποδοσφαίρου θεωρείται πως ήταν ο κορυφαίος τερματοφύλακας την δεκαετία του 30 και 40.
Με τον Ολυμπιακό μας στέφθηκε πρωταθλητής Ελλάδας τα έτη 1931,1932,1933,1934, 1936,1937 και 1938 και πρωτάθλητής Πειραιά το 1929,1930,1931,1934, 1937,1938 και το 1940
ακολουθεί απόσπασμα από την ανακοίνωση στην επίσημη ιστοσελίδα της
ΠΑΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Ποιος ήταν ο αείμνηστος Αχιλλέας Γραμματικόπουλος.
Ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος γεννήθηκε το 1908 στον Πειραιά και ξεκίνησε τον αθλητισμό σε ηλικία οχτώ ετών ως αθλητής του στίβου και συγκεκριμένα της αναρρίχησης επί κάλω, στον Πειραϊκό Σύνδεσμο. Ποδόσφαιρο πρωτόπαιξε στον Αήττητο ο οποίος μετονομάστηκε σε Αρη Πλατείας Αλεξάνδρας και το 1926 μεταπήδησε στον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ όπου παρέμεινε ως το τέλος της ποδοσφαιρικής του καριέρας το 1944. Ο Αχιλλέας Γραμματικόπουλος με τον ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ κατέκτησε το Πρωτάθλημα Ελλάδας το 1931,1933,1934, 1936,1937 και το 1938 και το πρωτάθλημα Πειραιά το 1929,1930,1931,1934, 1937,1938 και το 1940. Θεαματικός και πανέξυπνος τερματοφύλακας, βαφτίστηκε από τους φιλάθλους της εποχής του με το παρατσούκλι «Ζαμόρα». Έτσι λεγόταν ο διασημότερος μαζί με τον Ρώσο Γιασίν, τερματοφύλακας όλων των εποχών που τον καιρό εκείνο έπαιζε στη Μπαρτσελόνα και αργότερα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Χαρακτηριστικό είναι το σχόλιο του «Αθλητικού Χρόνου», δημοσιευμένο στις 12 Σεπτεμβρίου του 1934: «Τερματοφύλαξ μεγάλης κλάσεως, ο αίλουρος των πειραϊκών δικτύων. Σταθερός στις αποκρούσεις του και αποτελεσματικός στις επεμβάσεις του. Τολμηρός όσον ουδείς άλλος γκολκίπερ στο Πανελλήνιον.» Ο Αχιλλέας Γραμμτικόπουλος ήταν πέντε φορές διεθνής με την Εθνική Ελλάδας, σταματώντας το ποδόσφαιρο έγινε διαιτητής ενώ το 1967 ίδρυσε την Ακαδημία Ποδοσφαίρου του ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ. Μέχρι το τέλος της ζωής του παρέμεινε ενεργά δίπλα σε όλες τις δραστηριότητες του ενιαίου ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥ.
ΟΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ ΓΡΑΜΜΑΤΙΚΟΠΟΥΛΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΗΤΗ ΒΑΣΙΛΗ ΚΑΡΔΑΣΗ
"Καθιερώθηκε στην α ομάδα το 1931. Πλονζόν αριστουργήματα, ακροβατικές εκτινάξεις, θεαματικός, τολμηρός στις εξόδους του, με ευφυείς αντιδράσεις, αυτός ήταν ο Αχιλλέας, ο αντικομφορμιστής τερματοφύλακας, ο «Ζαμόρα» των φιλάθλων. Ομορφος, αρρενωπός, μελαχρινός, ένας bon-viveur της εποχής, εξοπλισμένος με ανεξάντλητο χιούμορ, λάτρης της περιπέτειας. Πιστός στον Ολυμπιακό, αφιέρωσε όλη τη ζωή του στην κόκκινη ομάδα. Το απέδειξε η πολύχρονη συνεισφορά του στον σύλλογο, ακόμη κι όταν σταμάτησε την καριέρα του. Προπονητής στα τμήματα υποδομών, εμψυχωτής των νέων, μέλος του Συνδέσμου Βετεράνων, τιμήθηκε επανειλημμένως για τη δράση του. Έγινε διαιτητής, σφυρίζοντας παιχνίδια της Α Κατηγορίας, αλλά και διεθνείς αγώνες" 1928: Ανήκει στο δυναμικό του Ολυμπιακού 1931: Υπερισχύει στον ανταγωνισμό του με τον Κλειδουχάκη και μονιμοποιείται στη θέση του τερματοφύλακα 1931: Μέσα σε τσουχτερό κρύο και άφθονη λάσπη από τη βροχή γίνεται ο διεθνής φιλικός αγώνας εναντίον της αυστριακής πρωταθλήτριας Βάκερ. Ο Αχιλλέας δέχεται καταιγισμό σουτ, τινάζεται δεξιά και αριστερά μέσα στο βούρκο της εστίας, γίνεται ένα με τη λάσπη, παίζει μόνος του όλη την επίθεση των Αυστριακών. Κατάκοπος από την υπερπροσπάθεια υποκύπτει στο 83. Ήταν το καλύτερο παιχνίδι της καριέρας του. 1934: Στο παιχνίδι Ιταλίας-Ελλάδας 4-0 για τα προκριματικά του Παγκοσμίου κυπέλλου στο Μιλάνο πραγματοποίησε δεκάδες αποκρούσεις σε σουτ των Μεάτσα και Φερράρι. Μετά τη λήξη τον ζήτησαν οι άνθρωποι της Αμπροζιάνα (Ίντερ), εντυπωσιασμένοι από την απόδοσή του. Ο Γραμματικόπουλος αμέσως αποδέχτηκε. Έπεσαν πάνω του οι συμπαίκτες του, θυμίζοντάς του τη ρετσίνα, το ρωμέικο φιλότιμο, τα κορίτσια, ακόμη και την … Ακρόπολη. Ο Αχιλλέας λύγισε, συγκινήθηκε … μπήκε στο πλοίο και επέστρεψε στον Πειραιά. 1944: Αγωνίζεται για τελευταία φορά στον Ολυμπιακό, ουσιαστικά όμως είχε τελειώσει τη σταδιοδρομία του το 1939.
--------------------------------------------------------------------------------------------------
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει κυρ Αχιλλέα, θα είσαι για πάντα ζωντανός στις μνήμες όλων μας.
RedArmy
Τζέκιλ και Χαϊντ
Όλοι οι φίλαθλοι του Ολυμπιακού έχουν διαπιστώσει πλέον τις μεταπτώσεις της ομάδας στα εκτός έδρας παιχνίδια ή να το πω καλύτερα μεταμορφώσεις της ομάδας προς το χειρότερο. Με εξαίρεση τον αγώνα με τον Ηρακλή ο Ολυμπιακός παρουσιάζεται αγνώριστος μακριά από το Καραΐσκάκη, αφήνοντας μια άνοστη γεύση στους οπαδούς.
Και δεν είναι μόνο ότι η ομάδα δεν καταφέρνει να κερδίσει, το θέαμα μέσα στο γήπεδο είναι όχι απλά απαγοητευτικό αλλά αρκετές φορές απαράδεκτο για μια ομάδα που θέλει να είναι πρωταθλήτρια και που έχει δείξει δείγματα γραφής σπουδαίας ομάδας περί τα μέσα προς τέλη του Νοέμβρη.
Στην Ευρώπη σε τέσσερις αγώνες εκτός έδρας, έχουμε κάνει 3 ήττες με μοναδική εξαίρεση την συμπαθέστατη Νόρτζελαντ των αδερφών Ρίχτερ, αλλά και εκεί θα θυμούνται πολλοί πως οι αντεπιθέσεις των Δανών μύριζαν γκολ. Στην Ανόρθωση παρουσιαστήκαμε εντελώς αδιάβαστοι, κάτι η ψυχρολουσία κάτι το πάθος των Κυπρίων, κάτι η...αστοχία για να μην πω κάποια άλλη βαριά λέξη του Κώστα Μήτρογλου είχαν ως αποτέλεσμα να χάσουσε την είσοδο της ομάδας στο Champions League έπειτα από 11 συνεχόμενες παρουσίες. Για το ματς στην Τουρκία τι να πει κανείς, ο Ολυμπιακός ήταν αγνώριστος στο γήπεδο, άνευρος και δεν πρόβαλε καθόλου αντίσταση στην Γαλατά ενώ στην Ουκρανία, κάτι το τεραίν κάτι η αστοχία του Ντιόγκο εμφάνισε τις προ Λεμονή παιδικές ασθένιες και ήρθε η ήττα από έναν σαφώς κατώτερο αντίπαλο.
Δεν θα ασχοληθώ αναλυτικά με τα ματς στην Ελλάδα, η ίδια εικόνα σχεδόν παντού. Όσα και να ακούγονται περί ελλείψεως στο ρόστερ, όσα και να λέγονται για την ψυχολογία τους τραυματισμούς ή ακόμα και για το γήπεδο, η ουσία είναι μια. Ο Ολυμπιακός ως ομάδα δεν κάνει κάτι για να αλλάξει την αγωνιστική του εικόνα.
Θα μου πείτε βέβαια, τι είναι αυτό που φταίει; Η λάθος τακτική που επιλέγει ο προπονητής; κάποιοι παίκτες που επιλέγουν παιχνίδια και δεν φορτσάρουν στα εκτός έδρας; η ψυχολογία της ομάδας που αλλάζει άρδην μακριά από το Καραΐσκάκη;
Σχετικά με τον Βαλβέρδε, θα πρέπει να πω ότι μέσα στους έξι μήνες που βρίσκεται στην ομάδα, έχει παρουσιάσει θετικό δείγμα γραφής. Προσπαθεί να δώσει τον χαρακτήρα του παιχνιδιού που λατρεύει στην ομάδα, έχει κάνει δίδυμα συνεργασίας παικτών, προσπαθεί να δημιουργήσει αυτοματισμούς στον τρόπο παιχνιδιού κάτι το οποίο βγαίνει πιο εύκολα στα εντός έδρας παιχνίδια μιας και υπάρχει η υποστήριξη και το χειροκρότημα του κόσμου που δίνει ώθηση στην ομάδα. Στα εντός έδρας παιχνίδια, το παιχνίδι της ομάδας ξεκινάει από τα χαφ που μοιράζουν την μπάλα στα άκρα. Δίχως να θέλω να παραστήσω τον προπονητή, θα διαπιστώσω πως υπάρχει ένα σχέδιο, ένα αγωνιστικό πλάνο, ενώ στην πλειοψηφία των εκτός έδρας παιχνιδιών βλέπουμε συνέχεια τον Αντώνη να σουτάρει βολ πλανέ μήπως πάρει την πρώτη μπαλιά ο Κοβάσεβιτς ή ο Ντιογκο ή κάποιος παίκτης από το κέντρο. Με αυτό τον τρόπο όχι μόνο δεν μπορεί μια ομάδα να αναπτύξει παιχνίδι, όχι μόνο δίνει την δυνατότητα στον αντίπαλο να κάνει περισσότερες επιθέσεις αλλά χάνει την αυτοπεποίθηση της και κυρίως τον έλεγχο του αγώνα. Θα μου πείτε βέβαια, εντάξει λογικό δεν είναι όταν έχεις να αντιμετωπίσεις μια ισχυρή ομάδα όπως είναι η Γαλατά; Το ίδιο σκηνικό όμως είδαμε αγαπητοί μου φίλοι και στο ματς με την Μέταλιστ, την Λάρισα, τον Άρη, ακόμα και στο νικηφόρο ματς με την Ξάνθη, η ίδια εικόνα ήταν...
Όσον αφορά το ρόστερ, σίγουρα υπάρχουν ελλείψεις και σοβαρές μάλιστα.
Ο Ντουντού πρέπει να πλαισιώνεται από ένα γρήγορο αμυντικό χαφ που μπορεί να καλύπτει και τα μετόπισθεν, αλλά να βγάζει και κάθετες μπαλιές. Θέλει δηλαδή δίπλα του έναν παίκτη ποιότητας και όχι παικτάκια της σειράς που διαπρέπουν σε μικρές ομάδες. Ο Πάτσα, όσο φιλότιμος και να είναι, δεν έχει διάρκεια στο παιχνίδι του.
Δεν είναι τυχαίο που στα καλύτερα παιχνίδια που έκανε ο Ολυμπιακός και εννοώ τους αγώνες με Ηρακλή (εκτός), Μπενφίκα (εντός), Πανιώνιο (εντός) ο φορμαρισμένος Πάτσα ήταν από τους καλύτερους παίκτες της ομάδας. Ενώ στα εκτός έδρας, εξαφανισμένος.
Ο τραυματισμός του Στολτίδη έχει σίγουρα δέσει τα χέρια του Βαλβέρδε που δεν εμπιστεύεται εύκολα νέους παίκτες. Και πως να εμπιστευθεί άλλωστε, άλλα κυβικά έχει ως ομάδα η Μπιλμπάο και η Εσπανιόλ που δεν κάνουν πρωταθλητισμό στην Ισπανία και άλλο ο Ολυμπιακός που μια απώλεια πρωταθλήματος ισοδυναμεί με καταστροφή. Εδώ πέρυσι ο Λεμονής με το περιορισμένο ρόστερ, έδωσε χρόνο συμμετοχής σε παίκτες όπως ο Μενδρινός και ο Κατσικογιάννης και παρά την επιτυχημένη παρουσία του Ολυμπιακού στην Ευρώπη, μόλις παρουσιάστηκε ο κίνδυνος απώλειας του πρωταθλήματος, ο Λεμονής αποχώρησε με συνοπτικές διαδικασίες. Είναι βέβαιο πως ο Βαλβέρδε, γνωρίζει πλέον που έχει έρθει, ποιές είναι οι προτεραιότητες και ποιές οι απαιτήσεις. Συνεπώς δεν μπορεί να πάρει εύκολα το ρίσκο να βάλει νέους παίκτες γιατί κινδυνεύει να χάσει πολλά περισσότερα απ' όσα θα κερδίσει.
Τώρα όσον αφορά την νοοτροπία των ποδοσφαιριστών , τους διάφορους ψιθύρους που κυκλοφορούν στη πιάτσα, δηλαδή πως επιλέγουν παιχνίδια ή πως κατεβαίνουν στους αγώνες με ένα αλαζονικό ύφος. η αλήθεια είναι πως και αυτό ισχύει σε ένα μεγάλο βαθμό. Δεν είναι τρελός ο Βαλβέρδε που τους βάζει συνεχώς τις φωνές, πότε για την αυτοσυγγέντρωση που πρέπει να δείχνουν στην προπόνηση, πότε για τα παραπανήσια κιλά που έχουν μερικοί παίκτες και ότι πρέπει να προσέχουν τη διατροφή τους. Σίγουρα η ασφάλεια των βαθμών στο πρωτάθλημα δικαιολογούν εν μέρη μια χαλαρότητα αλλά στην Ευρώπη αυτός ο μύθος καταρρίπτεται. Όπως και δεν θα πρέπει να θεωρούμε σοβαρή μια ομάδα που οι ποδοσφαιριστές της επιλέγουν παιχνίδια.
Τέλος σχετικά με το ρόστερ. Δεν υπάρχει ομάδα στον κόσμο που να διαθέτει 2 ισάξιες ενδεκάδες, σίγουρα όμως οι μεγάλες ομάδες διαθέτουν παίκτες ικανούς να καλύψουν με επάρκεια μια θέση. Κάτι που σίγουρα δεν μπορεί να κάνει ο συμπαθής Όσκαρ των 2,5εκάτ. ευρώ ως μεταγραφή και ως 1εκάτ. ευρώ ετήσιο συμβόλαιο γιατί δεν είναι Γκαλέτι και ας στοιχίζει τα ίδια με όσα παίρνει με τον ιδρώτα του ο Αργεντινός. Ούτε υπάρχει ένα ισάξιο αμυντικό χαφ με τον Ντουντού που συχνά πυκνά μοιάζει να είναι απελπιστικά μόνος στο χώρο του κέντρου.
Η αίσθηση που αποπνέει όμως από το ρεπορτάζ, είναι πως η διοίκηση προφασιζόμενη τα οικονομικά ανοίγματα του καλοκαιριού, δεν σκοπεύει να δαπανήσει πολλά για να αποκτήσει έναν ενδεκαδάτο ποδοσφαιριστή. Το προφίλ δε που θα πρέπει να διαθέτει είναι είτε φτηνός είτε δανεικός με λογική οψίον αγοράς και κάτοχος κοινοτικού διαβατηρίου. Ατυχώς έχουμε την πολυτέλεια να έχουμε δανεικό έναν Λεντέσμα και την ατυχία να είναι τραυματίας ο Στολτίδης. Σίγουρα όμως θα πρέπει να κινηθούμε για έναν ποδοσφαιριστή που παίζει στο κέντρο. Ο Λεντέσμα δεν είναι σίγουρο ότι θέλει να γυρίσει, αφήστε που καταλαμβάνει θέση ξένου ενώ δεν ξέρουμε κατά πόσο θα αντέξει στα συνεχόμενα παιχνίδια ή αν θέλετε στο χαμηλό συμβόλαιο σε σχέση με τα όσα παίρνουν οι συμπατριώτες του και ο Στολτίδαρος είναι πια 32, μπορεί να δώσει ψυχή πάθος και ποιότητα, όχι όμως διάρκεια. Πάνω απ΄όλα όμως νομίζω πως χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές, συνήθως πετυχαίνουν οι ομάδες που παίρνουν αποτελέσματα εκτός έδρας, ακόμα και στο χειρότερο τους παιχνίδι, κάνουν 2-3 πράγματα σωστά μέσα στο γήπεδο και παίρνουν το ματσάκι.
Για να δούμε, πόσα από τα παραπάνω ερωτήματα που θέσαμε θα απαντηθούν από την διοίκηση τον προπονητή και από τους ίδιους τους ποδοσφαιριστές του Θρύλου;
RedArmy
Λαϊκοί ήρωες ή γραφικοί θεατρίνοι
Πολύς ντόρος έχει γίνει τα τελευταία εικοσιτετράωρα για τον τραμπουκισμό του Πάμπλο Γκαρσία στην φάση με τον Ντιόγκο. Μια ενέργεια που δεν αρμόζει στους αθλητικούς χώρους και που δυστυχώς επιδοκίμασαν 50-60 άτομα που υποδέχθηκαν τον ουρουγουάνο μέσο στο αεροδρόμιο Μακεδονία.
Θέλω να πιστεύω πως αυτή η μερίδα, αποτελεί την εξαίρεση και όχι τον κανόνα, γιατί σκεπτόμενοι εν θερμώ και στην προσπάθεια να βρούν μια δικαιολογία για την ήττα της ομάδας τους από τον Θρύλο στο ¨Γ.Καραϊσκάκης" ανακάλυψαν τον ήρωα, τον παλικαρά που έριξε την γροθιά στο "κατεστημένο". Μόνο που οι γροθιές δεν δίνουν βαθμούς, ούτε τα ύπουλα χτυπήματα γεννούν λαϊκούς ήρωες αλλά γραφικούς καραγκιοζάκους που με ψευτοθεατρινισμούς δημιουργούν εντυπώσεις.
Είναι οι ίδιοι που πέρυσι έβριζαν τον Σάντος, οι ίδιοι που κάνουν τις καταλήψεις στα γραφεία της ομάδας τους, οι ίδιοι που προσπαθούν να δημιουργήσουν εντυπώσεις με πράξεις βίας. Για τον Πάμπλο Γκαρσία δεν θα πω πολλά, είναι γνωστός από την θητεία του σε προηγμένα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα, τα ίδια έκανε και εκεί, μην σας πω ότι έκανε και χειρότερα. Αυτό το ψευτοπαλικάρι της φακής, πούλησε τον τσαμπουκάκο του όταν ο Κάκκος είχε γυρισμένη την πλάτη του. Τόσο παλικαράς είναι!
RedArmy
Την καλύτερη απάντηση βέβαια την έδωσε ο Ντιόγκο στο 86, απολαύστε το
Παλτουδιάρικες Αναμνήσεις....
Στην Ιστορία του ενδοξότερου Ελληνικού ποδοσφαιρικού σωματείου έχουν γραφτεί χρυσές σελίδες με μεταγραφές που έκαναν Πάταγο, υπήρχαν όμως και...μαύρες σελίδες με παίκτες που υπόσχονταν πολλά αλλά στην πορεία αποδείχθηκαν ως μεγάλα παλτά. Το άρθρο έχει επιμεληθεί ο καλός μου φίλος Tsilas από το Hellas Football Data
RedArmy
Αναμνήσεις...
Έχουμε δει και αν έχουμε δει παικταράδες στο λιμάνι. Όταν οι άλλοι πανηγύριζαν για την απόκτηση του συνταξιούχου Σόουζα, εμείς γελάγαμε. Τι να πεις σε οπαδούς ομάδας που έχουν παρακολουθήσει δια ζώσης, Λάγιος Ντέταρι (στα καλά του), Ζιοβάνι, Ριβάλντο, Προτάσοφ (όταν ήταν Νο 1 σέντερ φορ στην Ευρώπη, άντε Νο 2 λόγω Φαν Μπάστεν), Λιτόφτσενγκο, Ζε Ελίας, Καρεμπέ, Σέστιτς, Μπάριος (αρχηγός εθνικής Ουρουγουάης όταν τον πήραμε) και τόσους άλλους. Έχουμε δει όμως και... παλτά, άλλο πράμα. Οι καλύτεροι και οι χειρότεροι μαζί.
Καθόμουν και σκεφτόμουν τι έχουν δει τα μάτια μου από το 1982 που πηγαίνω γήπεδο έως σήμερα. Άρχισα να γελάω αναλογιζόμενος μερικούς «παικταράδες» που φόρεσαν τα τιμημένα ερυθρόλευκα. Από τα «παλτά» δεν γλιτώνει καμία ομάδα στον κόσμο. Μπορεί να σε εκνευρίζουν όταν τους βλέπεις να παίζουν, αλλά με το πέρασμα των χρόνων σε διασκεδάζουν. Κι αν μου έλεγε κάποιος να παρουσιάσω την πλέον «διασκεδαστική» δεκάδα παικτών που έχω δει -και όχι ακούσει- να παίζουν, θα διάλεγα χωρίς δεύτερη σκέψη τα παρακάτω φυντάνια:
Κουρτ Βελτζλ: Ο Αυστριακός δεν ήταν κακός... Στα νιάτα του όμως. Είχε παίξει και σε Μουντιάλ, στον Ολυμπιακό όμως ήρθε σε προχωρημένη... αγωνιστική αποσύνθεση. Ήταν και το σουλούπι του, πανάθεμά τον. Με την καραφλίτσα, το μουστακάκι, το τεράστιο σορτσάκι που φορούσε σε μία εποχή που όλα τα σορτσάκια ήταν θεόκοντα. Ήρθε, είδε και απήλθε το 1984 και είχα την απόλυτη ευτυχία, ως πιτσιρίκι τότε, να τον δω στη «μεγάλη του βραδιά» στην Ελλάδα. Ναι, ήμουν παρών στο παιχνίδι όπου ο παμμέγιστος Βελτζλ σκόραρε δύο φορές στο ίδιο παιχνίδι! Ναι, έγινε και αυτό. Η ημερομηνία αποτυπωμένη στο μυαλό μου: 4 Νοεμβρίου 1984, στο 4-1 επί του ΟΦΗ στο ΟΑΚΑ. Η πλάκα είναι πως τη θέση του πήρε ο υπερπαικταράς Μίλος Σέστιτς. Από το κρύο, στη... ζέστη.
Ρασίντ Γιεκινί: Στο Μουντιάλ του 1994 υποστήριζα με πάθος την εθνική Νιγηρίας. Ποια Ελλάδα τώρα... η Νιγηρία είχε στην επίθεση τον... ταύρο Ρασίντ Γιεκινί που έπρεπε να δείξει σε «πράσινους» και «κίτρινους» τι θα τραβούσαν τον επόμενο χρόνο στο πρωτάθλημα. Τώρα, πώς ο «ταύρος» έγινε «βόδι» κανείς δεν κατάλαβε. Μάλλον κι εγώ θα υποστηρίξω την πλευρά που αναφέρει πως ο Γιεκινί ήταν.. άνω των 45 ετών όταν ήρθε στον Πειραιά. Πάντως είχε σκοράρει σε φοβερό και τρομερό αγώνα κυπέλλου με την ΕΑΡ (1-1, με το Νο 2 υποκατάστημα του βάζελου στην Κρήτη) και... τέλος. Τι περιμένεις... πράσινα φορούσε ο άνθρωπος στη Νιγηρία.
Ντιέγκο Αγκίρε: Δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί του, ο αείμνηστος Φούνες ήταν τότε το νούμερο 1. Πιάστηκε και ντοπέ... Τον θυμάται κανείς;
Χόκαν Σάντμπεργκ: Τι έπαθε αυτός όταν έφυγε από την ΑΕΚ και ήρθε σε εμάς; Δύο μήνες άντεξε, «διέπρεψε» σε ένα καλοκαιρινό παιχνίδι κυπέλλου με τον Αγροτικό Αστέρα και από τότε ούτε που τον ξανακούσαμε. Είχε ωραία γυναίκα πάντως.
Εντβάλντο: Η... αιώνια αδυναμία μου. Ποιος δεν «λάτρεψε» τον Βραζιλιάνο, τον «διάδοχο του Πελέ», όπως είχε δηλώσει ο Αργύρης Σαλιαρέλης. Ήμουν μέσα στο αγώνα του Λιγκ Καπ το 1990 με τον Ιωνικό στο Καραϊσκάκη, όταν ο θρυλικός Εντβάλντο είχε δώσει σόου που ανάλογο δεν έχει ξαναδεί το γήπεδό μας. Κάθε δύο λεπτά έπεφτε -έφταιγαν οι τάπες όπως δήλωσε μετά-, έβρισκε την μπάλα με την... τρίτη και όταν σκόραρε (ναι, το έκανε σε εκείνο το 3-0) για πρώτη φορά αντί για την ιαχή «γκοοολ» ακούστηκαν γέλια από την εξέδρα. Τι Ζιοβάνι, τι Ριβάλντο, τι Ζε Ελίας, τι Ντιόγο. Ο Εντβάλντο ήταν ο εκφραστής της «βραζιλιάνικης μαγείας».
Φέλιξ Μπόρχα: Ο άνθρωπος-κοντρόλ. Τρία γήπεδα να είχε στη διάθεσή του για να κοντρολάρει μία μπαλιά, πάλι εκτός γηπέδων θα την έστελνε. Ακόμη θυμάμαι το πρωτοσέλιδο αθλητικής εφημερίδας το καλοκαίρι του 2006, στο οποίο ο Μπόρχα δήλωνε σίγουρος για 25 γκολ κάθε σεζόν με την ερυθρόλευκη φανέλα. Προσωπικά θεωρώ, ως μεγαλύτερη διοικητική κίνηση στην ιστορία του Ολυμπιακού, το γεγονός πως η ομάδα έβγαλε λεφτά από αυτόν τον παίκτη.
Γιάτσεχ Καζιμιέρσκι: Ο «τυφλός» τερματοφύλακας. Άξιος διάδοχος του Πολέτι. Το παλικάρι δεν έβλεπε. Στο 1-4 από τον Παναθηναϊκό το 1987 «έπνιξε» δύο γκολ. Αν ο Σαργκάνης μάς... καταράστηκε μετά την προδοσία του το 1985, η κατάρα άκουγε στο όνομα Γιάτσεχ Καζιμιέρσκι. Οκτώ αγώνες έπαιξε βασικός και δεν κερδίσαμε ούτε σε έναν! Ο χειρότερος τερματοφύλακας που φόρεσε τη φανέλα μας. Κι όμως, είχε παίξει εθνική Πολωνίας!
Φέλιξ Αμποάγκουε: Το «ελάφι» της Αλ Αχλί, ή πώς στο καλό τη λέγανε την ομάδα του στην Αφρική. Υπερπαίκτης. Για όσους ενδιαφέρονται, υπάρχουν καταγεγραμμένα ΚΑΙ τα δύο γκολ που σημείωσε στη λαμπρή του καριέρα στην Ελλάδα: Ένα με το Αιγάλεω για το κύπελλο και το άλλο, με πέναλτι, εναντίον του Εθνικού στο πρωτάθλημα. Ως γνωστόν, τα πέναλτι τα χτυπάνε οι μεγάλοι παίκτες...
Ντάνι Γκαρσία Λάρα: Τελικός Κυπέλλου 2006. Ολυμπιακός-ΑΕΚ 3-0 και ο τεράστιος Ντάνι μπαίνει αλλαγή στο 93ο λεπτό στη θέση του Κωνσταντίνου. «Παίζει» για... δευτερόλεπτα και λίγο αργότερα, στην απονομή, ο Ντάνι είναι ο μοναδικός «ερυθρόλευκος» που αντί για τα παπούτσια του φοράει... σαγιονάρα! Κουράστηκε το παλικάρι από το πολύ τρέξιμο. Αυτό είναι το δικό μου highlight από το πέρασμά του από τον Ολυμπιακό. Ε, αφού σκόραρε κιόλας με τη φανέλα μας, νιώθω πλέον απόλυτα ολοκληρωμένος ως οπαδός του Θρύλου.
Ιγκόρ Βράμπλιτς: Θυμάμαι σαν τώρα δηλώσεις του Σταύρου Νταϊφά: «Θα φέρουμε Μουντιαλικό παίκτη». Αναφερόταν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Και έφερε ο πρόεδρος Μουντιαλικό. Αλλά από τον Καναδά. Ο... άτιμος ο Καναδάς είχε πάρει μέρος στο Μουντιάλ του Μεξικό και ο μεγάλος Ιγκόρ Βράμπλιτς φόρεσε το δαφνοστεφανωμένο. Και περίμενα εγώ Βραζιλιάνο, Αργεντινό, στη χειρότερη Ουρουγουανό που είχε παράδοση ο Ολυμπιακός να «ψωνίζει» από εκεί. Ήταν που ήταν ηρωικές εποχές για τον Ολυμπιακό, ήρθε και ο Βράμπλιτς και έδεσε το γλυκό. Επιθετικός ολκής, «τρύπησε» τα δίχτυα όταν σκόραρε το μοναδικό γκολ στη συντριβή 4-1 από τον ΟΦΗ στο Ηράκλειο. Αν δεν κάνω λάθος σκόραρε και σε παιχνίδι κυπέλλου με τον Αχαρναϊκό. Τώρα, αν έχει πετύχει και τρίτο γκολ... συγχωρέστε με...
Tsilas
Μπουχτίσαμε με τους προπονητές της εξέδρας.
Νίκη έκανε εχθές ο Ολυμπιακός επί της Νόρτσελαντ και αν δεις σήμερα τα πρωτοσέλιδα του τύπου θα νομίζεις πως η ομάδα διασύρθηκε. Άνοιγες τα ραδιόφωνο και άκουγες δεν ξέρω και εγώ τι από διάφορους σοφιστές και αμπελοφιλόσοφους που χρησιμοποιούν στίχους του Γκάτσου τρομάρα τους... Εν πάση περιπτώσει την ίδια συμπεριφορά και απαξίωση δεν την είχα δει σε άλλες περιπτώσεις άλλων ομάδων, αλλά ξέχασα...μια καλή εμφάνιση και ήττα του Ολυμπιακού στο Champions League μεταφράζονταν ως αποτυχία νίκης, ενώ άλλοι μιλάνε για νίκες εντυπώσεων.
Σαν φίλαθλοι του ποδοσφαίρου ειδικά σαν οπαδοί του Ολυμπιακού, έχουμε ένα κακό ελάτωμα. Γινόμαστε υπερβολικοί και παντογνώστες. Όχι δεν έπρεπε να παίξει έτσι, όχι έπρεπε να βάλει εκείνον και όχι τον άλλο, γιατί απέκλεισε τον τάδε και γιατί έβαλε τον δείνα σε αυτή την θέση. Τι σαχλαμάρες είναι αυτές; Δηλαδή από που και ως που μάθαμε να κρίνουμε το έργο ενός προπονητή; Από τα ματς στην τηλεόραση ή από τους παπαγαλιστές του ερυθρόλευκου ρεπορτάζ; Αν αυτό δεν είναι καφριλίκι, δεν ξέρω εγώ τότε τι...
Ούτε ο Βαλβέρδε είναι καιρό στον Ολυμπιακό, ούτε και οι παίκτες έχουν προσασμοστεί στον τρόπο παιχνιδιού που θέλει ο Βάσκος. Μιλάμε για αγγαρίες, μιλάμε για φρικτό θέαμα ξεχνώνστας κάποια βασικά πράγματα, ασκούμε κριτική στον προπονητή, κινδυνολογούμε και καταστροφολογούμε από τα μέσα του Σεπτέμβρη.
Ξεχνάμε πως η ομάδα ακόμα είναι μαθητευόμενη, προσπαθεί να παίξει ένα στυλ ποδοσφαίρου και εκπαιδεύεται σε αυτό. Ο Βαλβέρδε δεν μπορεί να επιλέξει μόνο 11 παίκτες για να τους μάθει ένα σύστημα, εκ των πραγμάτων κάποια πράγματα πρέπει να τα κάνουν 25-30 παίκτες και για να τα κάνουν αυτά πρέπει να παίξουν παιχνίδια. Άλλες φορές τραβάει, άλλες φορές δεν τραβάει, γίνονται και σκαμπανεβάσματα στην απόδοση, μέχρι στιγμής το έχουμε πληρώσει στο εκτός έδρας με την Ανόρθωση, από τότε πιστεύω πως υπάρχει μια μικρή βελτίωση. Έστω σταδιακή,
Σίγουρα ο Πάτσα δεν είναι Ντουντού, ο Μήτρογλου δεν είναι Ντιόγκο και ο Λεονάρτο ως αριστερό χαφ δεν είναι Λέτο, αλλά πρέπει όλοι να μπουν σε ένα πρόγραμμα. Άλλοι θα τα καταφέρουν, άλλοι όχι, αυτό όμως πρώτα θα το κρίνει ο προπονητής.
Θα είναι παράδοξο δηλαδή μια ομάδα να παίζει σούπερ μπάλα με καινούριο προπονητή και πάνω από την μισή ενδεκάδα αλλαγμένη. Εδώ στο FM να πάρεις ομάδα 1-2 χρόνια χρειάζεσε να την στρώσεις, πόσο μάλλον στο πραγματικό ποδόσφαιρο που δεν υπάρχει ούτε Save ούτε Load...
RedArmy
Υ.Γ. Ξενχάμε το αυτονόητο...ο Ολυμπιακός έφυγε νικητής από το ματς με την Νόρτζελαντ...
Πλακίτσα με τον λαό του θρύλου δεν μπορεί να κάνει κανείς!
Ουφ, πάει τέλειωσε και αυτό. Ο στόχος επιτεύχθει! Σε τι αναφέρομαι; Μα στην φετινή πορεία στο Champions League; Ποιά πορεία; Μα κάθε χρόνο δεν λέμε πως αν περάσουμε στην φάση των 16 θα είναι θαύμα και πως αν περάσουμε στο Ουέφα, είναι ρεαλιστικός στόχος, όπως κάθε Ελληνικής ομάδας; Ε φέτος περάσαμε απευθείας στο ουέφα και η αγωνία μας έλαβε τέλος....Ωραία η πλακίτσα, αλλά είναι η πλακίτσα των οπαδών. Η πλακίτσα που κάνουν αυτοί που διαφεντεύουν την τύχη της ομάδας είναι ένα πολύ κακόγουστο αστείο...
Είχα την τύχη-και όχι την ατυχία να παραστώ εχθές (27/8) σε μια μαύρη σελίδα της ιστορίας του Ολυμπιακό. Έναν ιστορικό αποκλεισμό από μια Κυπριακή ομάδα, μια μέτρια αν θέλετε, μια μικρή ομάδα που ανύψωσε ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο στον Ολυμπιακό των 11 συνεχών παρακάλω συμμετοχών στην κορυφαία διασυλλογική οργάνωση. Τι έγινε και αποκλειστήκαμε; Κυκλοφορούν πάρα πολλές θεωρίες. Άλλοι τα βάζουν με τον προπονητή, το εύκολο εξιλαστήριο θύμα, άλλοι τα βάζουν με τους παίκτες, τους οποίους ο προπονητής δεν είχε. Πως να εξηγήσει δηλαδή ο Βαλβέρδε πως δυο εβδομάδες πριν αναλάβει τον Ολυμπιακό, είχε στο ρόστερ του πέντε επιθετικούς και βάση πλάνου αναζητούσε μόνο τον αντικαταστάτη του Κωνσταντίνου και βρέθηκε ο άνθρωπος προ συγκλονιστικων εκπλήξεων. Θα επανέρθω όμως στο Βαλβέρδε αργότερα. Θα εστιάσω το τρίτο κατηγορητήριο, το οποίο κατά την γνώμη μου είναι και το πιο σοβαρό αίτιο αυτού του αποκλεισμού. Ποιό είναι αυτό; Μα φυσικά ο υπέροχος τρόπος διοίκησης του Ολυμπιακού μας.
Κανένας Ολυμπιακός δεν μπορεί να φανεί αχάριστος προς τον πρόεδρο του. Τα έχουμε ξαναπει, έβγαλε την ομάδα από την αφάνεια, έδωσε πρωταθλήματα, ανύψωσε το ηθικό των γαύρων. Σίγουρα όλα αυτά ο κύριος Κόκκαλης, τα έκανε με το παραπάνω, τα τελευταία χρόνια όμως άρχισε άλλα κόλπα με την ομάδα. Θα μπορέσει να μας εξηγήσει άραγε ο πρόεδρος του Ολυμπιακού με ποιά κριτήρια προσελήφθει ο κύριος Χρυσικόπουλος; Θα μπορέσει να μας εξηγήσει ο κύριος Χρυσικόπουλος γιατί η ομάδα έκανε μεταγραφές την τελευταία στιγμή; Θα μπορέσει να μας εξηγήσει ποτέ αυτή η διοίκηση γιατί ξήλωσε το επιτυχημένο περσινό μοντέλο; Αμφιβάλλω...
Με εξέρεση την περσινή χρονιά που η ομάδα είχε και τεχνικό διευθυντή και διευθυντή ποδοσφαιρικού τμήματος ο οποίος είχε γνώση του αντικειμένου πέτυχε δεν έτυχε! Πέτυχε να δημιουργηθεί μια ομάδα ανταγωνιστική που τα έβαζε με μεγαθήρια έχωντας λιγότερους παίκτες στον αγωνιστικό χώρο. Πέτυχε να κάνει δυο νίκες εκτός έδρας και να πάρει περίπατο την πρόκριση. Πέτυχε έχωντας έναν προπονητή, ο οποίος έχει χαρίσει τόσα πολλές χαρές στην ομάδα και στον κόσμο. Ναι θα συμφωνήσω με το σύνθημα: ΚΑΝΕΙΣ, ΚΑΝΕΙΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΕΜΟΝΗΣ.
Μετά το τέλος του πρωταθλήματος ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δήλωσε πως δεν θα αφήσουμε κανέναν προπονητή να μας τινάξει στον άερα, ξέχασε μάλλον να συμπληρώσει πως αυτό μπορούμε να το κάνουμε και από μόνοι μας. Πως γίνεται ξαφνικά πρόεδρε μου, να φεύγει ο Λούα-Λούα δίχως να υπάρχει αντικαταστάτης του; Δεν ήταν ένας, δεν ήταν δυο καν μήνες που οι αυλικοί σου ήξεραν ότι δεν τον ήθελες στην ομάδα. Δικαίωμα σου, ο πλερώνων έχει και δίκιο λένε. Ναι αλλά τι περίμενες, τον προπονητή; Ήρθε αρχές Ιουνίου, Μίλησε κανένας μαζί του, φώναζε ο άνθρωπος, ΕΧΟΥΜΕ ΑΡΓΗΣΕΙ ΣΤΙΣ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ, τι άλλο να σου πει δηλαδή. Εκτός αν στο νησί που παραθερίζεις δεν έχεις επαφή με ραδιόφωνα, εφημερίδες και Internet. Σχεδιασμός ομάδας πρόεδρε από το νησί των διακοπών δεν γίνεται. Αν δεν μπορείς να είσαι παρών, σεβαστό, βάλε κάποιον υπεύθυνο που να γνωρίζει από ποδόσφαιρο και όχι από δημόσια έργα. Τι πρόσφερε δηλαδή ο Χρυσικόπουλος; Να μειώσει την τιμή του Ντιόγκο από τα 12 στα 9, θες μήπως να σου αναφέρω τα πόσα έχασες με το περίμενε;
Θες δηλαδή να σου κάνει πλάκα ο μουσάτος με το κότερο; ΨΑΞΕ, ΣΚΕΨΟΥ, ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ, όχι σαν οπαδός, αντέδρασε σαν επιχειρματίας. Εκεί κανένας δεν σε αμφισβητεί. Το οπαδιλίκι όμως και ο εγωϊσμος σου καταστρέφει την ομάδα. Ειλικρινά βρε Σωκράτη, πες μου τι κερδίσαμε απ' όλα αυτά. Νομίζεις πως ο κόσμος δεν αναγνωρίζει την προσφορά σου; Νομίζεις πως σε καπελώνει ένας προπονητής ή ένας τεχνικός διευθυντής;
Για τον Βαλβέρδε, δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα. Επιλέχθηκε με κάποια κριτήρια, έχει την δικαιολογία της προσαρμογής. Κανένας προπονητής δεν είναι μάγος, να παρουσιάσει 
έργο σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, όσους παικταράδες και αν έχει. Όταν όμως δεν δίνεις σε έναν προπονητή αυτά που σου ζητάει, τον μετατρέπεις σε αλχημιστή. Να βράσω όλες τις κριτικές από τους δήθεν γνώστες της μπάλας που αμφιβάλλω αν γνωρίζουν κάτι από ποδόσφαιρο. Να τις βράσω όλες τις κασσάνδρες που γίνονται κριτές κατόπιν εορτής. Να τους βράσω τους καταστροφολόγους που σαν άλλη Ολυμπία Καντούνη κάνουν προβλέψεις καταστροφολογίας. Όλοι ψάχνουν να βρουν τον αποδιοπομπαίο τράγο αντί να αναζητούν τον από μηχανής θέο. Εύκολο είναι να διώξεις τον προπονητή, πανεύκολο, αυτοί ξέρουν αυτούς εμπιστεύεσε!
Όταν ένας προπονητής γίνεται αχλημιστής, πάει να πει ότι ψάχνεται, να βρει την φόρμουλα για να πετύχει το πείραμα. Τα πειράματα όμως δεν είναι πάντα επιτυχή. Όταν ο προπονητής σου ζητάει τσάϊ και του σερβίρεις αέρα κοπανιστό, θα προσποιηθεί ότι πίνει. Κοινώς πρόεδρε μου, με "πρρρρρούτς" δεν μπορείς να βάψεις αυγά.
Θα κλείσω με ένα αισιόδοξο και όχι ένα απαιδιόδοξο μύνημα. Έτσι όπως εξελίχθηκε η χρονιά, το Ουέφα μπορεί να χαρακτηριστεί ως ευκαιρία και όχι ως κατάντια. Είναι φανερό πως η ομάδα θέλει παιχνίδια για να προσαρμοστεί στον τρόπο παιχνιδιού του προπονητή. Είναι φανερό πως ο προπονητής θέλει χρόνο για να μάθει τι μπορεί να κάνει κάθε παίκτης. Είναι φανερό πως και ταλέντο υπάρχει και ικανότητες υπάρχουν και προοπτικές. Μια μέτρια πορεία στο Champions League μπορεί στην καλύτερη περίπτωση να σου προσφέρει μια πρόκριση στους 32 του Ουέφα. Μια κακή πορεία μπορεί να σου καταστρέψει μια ολόκληρη χρονιά. Η ομάδα πρέπει να δουλέψει, πρέπει να την αφήσουν να δουλέψει και ο κόσμος ξέρει να κάνει υπομονή.
REDARMY
Επιτέλους λίγη σοβαρότητα...
Τέλος καλό, όλα καλά με το Κύπελλο. Και τι δεν ακούσαμε δηλαδή, πως ο Άρης θα έκανε περίπατο, πως ο Μπάγιεβιτς θα έκανε με τα κρεμμυδάκια τον Σεγκούρα, πως οι παίκτες του Ολυμπιακού ήταν σε διακοπές εδώ και ένα μήνα, πως το κύπελλο θα χαριστεί για τον Αβραάμ. Πως ο πρόεδρος του Ολυμπιακού δεν θα παρακολουθούσε το παιχνίδι, γιατί γνώριζε το αποτέλεσμα και παρόμοιες εικασίες στο πλαίσιο της φαιδρότητας.
Η αλήθεια είναι πως με όλο αυτό το κλίμα που είχε δημιουργηθεί, με το περιστατικό του Λούα-Λούα, τον τραυματισμό του Λεονάρντο και τον "χαβαλέ" στις προπονήσεις που έκαναν οι ποδοσφαιριστές σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των εφημερίδων, οι οπαδοί δεν ήταν πάρα πολύ αισιόδοξοι.
Επειδή όμως στο ποδόσφαιρο τα πάντα κρίνονται στο γήπεδο, ο Σεγκούρα έδειξε τις αρετές του και δικαιώθηκε που επέμεινε στον τομέα της τακτικής, οι ποδοσφαιριστές απέδειξαν πως όταν κρίνεται ένας τίτλος τον αντιμετωπίζουν με σοβαρότητα.
Μεγάλη εντύπωση πάντως μου έκαναν οι δηλώσεις του Σεγκούρα και η άρνηση του να αναλάβει ως πρώτος προπονητής. Δεν πιστεύω πως μόνο το γεγονός ότι η σύζυγος του δεν μπορούσε να εργαστεί στην Ελλάδα αποτέλεσε πρόβλημα. Άλλωστε οι 240.000€ που έπαιρνε ως βοηθός, άνετα θα διπλασιαζόντουσαν αν αναλάμβανε ως πρώτος προπονητής. Όμως υπερίσχυσαν άλλα πράγματα και θα ήθελα δημόσια να του πω ένα ευχαριστώ.
Θα του επισημάνω βέβαια πως στο ματς με την ΑΕΚ, η εικόνα της ομάδας και η αδράνεια στον πάγκο μας απαγοήτευσε άπαντες, ούτε θέλω απολογηθώ για όσα είχα γράψει σε προηγούμενο άρθρο, ούτε να βρω δικαιολογίες για να τα γυρίσω τούμπα. Όπως κάθε άνθρωπος έχει τις δυνατότητες και τις αδυναμίες του και στο συγγεκριμένο παιχνίδι, η ομάδα του Ολυμπιακού παρουσιάστηκε ασόβαρη στο γήπεδο. Θα του βγάλω το καπέλο όμως για τον τρόπο που αντιμετώπισε τον τελικό, για το πως κράτησε την ψυχραιμία του στις αντιδράσεις του κόσμου και των ίδιων του των παικτών, για την ταπεινοφροσύνη και τα εύσημα που απέδωσε σε πρώην συνεργάτες του.
Όλα αυτά όμως πέρασαν, τι κρύβει η επόμενη μέρα για τον Θρύλο; Μα φυσικά η εύρεση ενός προπονητή είναι το πρώτο μέλημα της ομάδας, ενός προπονητή που θα τον πιστέψει ο κόσμος και ο πρόεδρος και φυσικά ολόκληρο το ποδοσφαιρικό τμήμα να δουλέψει με σοβαρότητα. Δεν γνωρίζω ποιός έχει δίκιο στην περίπτωση του Λούα-Λούα. Ο αγαπημένος ποδοσφαιριστής της εξέδρας δύσκολα θα συνεχίσει στην ομάδα, τα τερτίπια του βλέπετε δείχνουν έλλειψη σοβαρότητας και επαγγελματισμού όμως και η κίνητη της ομάδας να μην συγχωρήσει τέτοιου είδους συμπεριφορές είναι ένα σημάδι σοβαρότητας. Αρκεί βέβαια να υπάρχουν άξιοι και ποιοτικοί αντικαταστάτες, όχι μόνο του Λούα, αλλά του Ντομί, του Σέζαρ και όσων παιδιών αποτελέσουν παρελθόν. Αυτό που πρέπει να ζητάμε ως οπαδοί από την διοίκηση είναι να αντιμετωπίζει με σοβαρότητα όλες τις ανάγκες της ομάδας και όχι να καταφεύγει σε εφήμερες και φτηνές σοβαροφανείς λύσεις πού μόνο σοβαρές δεν είναι...
RedArmy
Oι μέρες αργίας ενός ποδοσφαιρικού Θρύλου....
Η απομάκρυνση του Τεχνικού Διευθυντή του ποδοσφαιρικού Ολυμπιακού ή μάλλον η απόλυση του, για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, έπεσε σαν κεραυνός εν αιθρία στο ερυθρόλευκο στρατόπεδο. Αν ρωτούσατε τους ρεπόρτερ της ομάδας ή διάφορους παρατρεχάμενους ποιές ήταν οι σκέψεις του Σωκράτη Κόκκαλη για τον σχεδιασμό της ποδοσφαιρικής ομάδας ή αν υπήρχε έστω σαν σκέψη να απομακρυνθεί ο Ίβιτς, ουδείς γνώριζε. Η ουσία είναι πως ο πρόεδρος του Ολυμπιακού είχε πάρει την απόφαση του εδώ και καιρό. Δεν ήθελε ούτε τον Λεμονή, ούτε και τον Ίβιτς. Στον μεν προπονητή ούτε που του αναγνώρισε το γεγονός ότι η ομάδα πέρασε στην επόμενη φάση του Champions League και του χρέωσε την ήττα στην Καλαμαριά και την ισοπαλία με τον Αστέρα, για τον δε Ίβιτς το πράγμα είναι πιο πολύπλοκο.
Ο Κόκκαλης δεν είναι ένας απλός άνθρωπος για να καταφέρεις να του μιλήσεις για μεταγραφικό σχεδιασμό, ούτε του αρέσει να του υποδεικνύουν ποιόν να αγοράσει. Έχει την δική του άποψη και φιλοσοφία για το ποδόσφαιρο, η οποία βέβαια δεν συμβαδίζει με αυτή μιας ομάδας που θεωρείται και είναι πρωταθλήτρια και προπάντων επαγγελματική. Αλίμονο αν ο Μπερλουσκόνι ή ο Λαπόρτα ή ο Αμπράμοβιτς αποφάσιζαν να καταργήσουν τον προπονητή και να δημιουργούσαν μια ποδοσφαιρική ομάδα. Στην καλύτερη περίπτωση το αποτέλεσμα θα ήταν μια ομάδα αποτελούμενη από 6 φανταζί μέσους, 3 ευέλικτους επιθετικούς που αρέσκονται στις τρίπλες και τα τσαλιμάκια, έναν αμυντικό για ξενέρωμα και τερματοφύλακα τύπου Ρενέ Χιγκίτα που κάνει και τις ντριπλίτσες, βάζει και τα γκολάκια του.
Για να πείσεις τον Κόκκαλη να αγοράσει ποδοσφαιριστή ο οποίος δεν είναι τις επιλογής του, πρέπει να τον ψήσεις πως είναι ο καλύτερος του κόσμου. Ο νέος Μαραναντόνα, Ροναλντινιο, Μέσι, πείτε τον όπως θέλετε. Δεν είναι τυχαίο πως σε διάφορες φυλλάδες όταν έρχεται παίκτης υπό δοκιμήν και προφανώς κάποιοι θέλουν να κονομήσουν από αυτόν, διαβάζετε σε μεγάλους τίτλους, ΈΡΧΕΤΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΕΤΟΟ, ΕΡΧΕΤΑΙ Ο ΝΕΟΣ ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΚΑΡΛΟΣ και δεν συμμαζεύετε. Όταν λοιπόν ο παίκτης αυτός δεν είναι όπως τον είχε φανταστεί ο Κόκκαλης, αμέσως θεωρεί πως τον κοροϊδεψες, πως τον εξαπάτησες, πως του έφαγες λεφτά και αντιδράει εν θερμό.
Η διαφωνία για τον προπονητή ήταν μια πρόφαση και όχι η πραγματική αιτία. Το γεγονός πως ο Ίβιτς με τον Σεγκούρα έχουν καλές σχέσεις είναι δεδομένο, ο Σέρβος ήθελε την παραμονή του Ίβηρα από άλλο πόστο όμως, σαν βοηθός προπονητή όπου είναι και η δουλειά του Σεγκούρα άλλωστε και όχι ως πρώτο προπονητή. Ο εκνευρισμός του Κόκκαλη ως προς τον Ίβιτς μπορώ να υποθέσω πως είχε να κάνει με τις μεταγραφές των ποδοσφαιριστών:
Για να τα δούμε λίγο:
Ραούλ Μπράβο: Κόστισε πάνω από 3εκάτ. και γυάλιζε τον πάγκο, το γεγονός πως ήταν τραυματίας δεν μέτρησε. Ενώ κάποιοι για να χρυσώσουν το χάπι, έβγαλαν ξενύχτη τον Ισπανό και ποδοσφαιρικά αδιάφορο.
Λιονέλ Νούνιες: Κόστισε κάτι παραπάνω από 2,5εκάτ ευρώ και στην ουσία ήταν μια ρεζέβρα πολυτελείας. Παρά τα όσα θετικά έδειξε στην προετοιμασία στο πρωτάθλημα δεν έδειξε τίποτα και χρησιμοποιήθηκε ελάχιστα, στο κύπελλο βέβαια πέτυχε εντυπωσιακά τέρματα και ένα από αυτά τον κράτησε στην Ελλάδα, τουλάχιστον μέχρι το καλοκαίρι.
Κριστίαν Ραούλ Λεντέσμα: Ο λύκος ξεκίνησε εντυπωσιακά, έδωσε ποιότητα στην μεσαία γραμμή της ομάδας όμως κάτι οι συχνοί τραυματισμοί που τον άφησαν πίσω, κάτι το κολπάκι με την Σαν Λορέντζο για να τσιμπήσει παραπάνω χρήματα και κάτι η αδιαφορία στα τελευταία παιχνίδια, χρεώθηκε και αυτός ως αποτυχημένη επιλογή του Ίβιτς
Ροντρίγκο Αρτσούμπι: Είμαι σίγουρος πως αν ο Ίβιτς έπειθε τον Σωκράτη να αγοράσει 3,5 εκάτ. ευρώ έναν ποδοσφαιριστή με την εικόνα που παρουσίασε ο Αρτσούμπι όσο καιρό ήταν στην Ελλάδα, θα τον απέλυε από τον Δεκέμβριο. Η αλήθεια είναι πως ο Αργεντίνος εξτρέμ ποτέ δεν έπαιξε σε αυτή την θέση. Τι να κάνουμε δεν ήταν αριστερό μπακ ο άνθρωπος, Παρ' όλα αυτά χάθηκε 1,5 εκάτ. ευρώ για τον δανεισμό και τον μισθό του ποδοσφαιριστή, ο οποίος τελευταία "πετάει" στην Ρίβερ Πλεϊτ.
Όπως βλέπετε λοιπόν, ο Σωκράτης θεωρεί πως η οικονομική ζημιά που του προκάλεσε ο Ίβιτς ήταν ανεπανόρθωτη. Με αυτά τα χρήματα ο Σωκράτης θεωρούσε πως μπορούσε να την βγάλει όχι για μια, αλλά για δύο ίσως και τρεις καλοκαιρινές μεταγραφικές περιόδους. Άσχετα βέβαια αν ο Ίβιτς τον έφερε σε επαφή με τον Ζάχαβι και του εξοικονόμησε 16εκάτ. ευρώ.
Στην ουσία των πραγμάτων τώρα και επειδή ο Ολυμπιακός είναι υπεράνω προσώπων, η κίνηση του Κόκκαλη ήταν το απόλυτο πισωγύρισμα που θυμίζει σε έντονο βαθμό την πρώτη απόλυση του Μπάγιεβιτς. Από το σημείο εκείνο, ο ποδοσφαιρικός Ολυμπιακός, η ομάδα που είχε φτάσει μια ανάσα πριν τα ημιτελικά του Champions League, σταμάτησε να αναπτύσσετε και να είναι η ομάδα του προπονητή, αλλά έγινε η ομάδα του προέδρου. Τα πρωταθλήματα ήταν απλός ένα χρύσωμα χαπιού μιας και επί της ουσίας αγωνιστική εξέλιξη και βελτίωση των ποδοσφαιριστών δεν υπήρξε ποτέ. Και όταν όλα τα σχέδια του Κόκκαλη απέτυχαν με αποκορύφωμα τον ποδοσφαιρικό γήρας και τα γιουχαρίσματα έγιναν εντονότερα από ποτέ, αποφάσισε να αφουγκραστεί τον κόσμο, να προσλάβει τεχνικό διευθυντή και να κάνει ένα μεγάλο άνοιγμα οικονομικά. Τίποτα δεν είναι τυχαίο σε αυτή τη ζωή. Ο Ολυμπιακός άρχισε να λειτουργεί έστω και καθυστερημένα ως επαγγελματικό σωματείο. Είχε έναν τεχνικό διευθυντή ο οποίος έκανε ταξίδια, παρακολουθούσε, είχε επικοινωνία, επαφές, γνωριμίες και κυρίως δεν φοβόταν να μπει μέσα σε αεροπλάνο, ούτε βέβαια πήγαινε διακοπές αφήνωντας ένα ποδοσφαιρικό σωματείο στην μοίρα του.
Όλα αυτά βέβαια ανήκουν στο παρελθόν καθώς οι αποφάσεις του Σωκράτη περιορίζουν τις φιλοδοξίες των φιλάθλων. Είναι πασιφανές πως δεν θέλει άνθρωπο να κάνει κουμάντο στα οικονομικά της ομάδας και να έχει άποψη για τις μεταγραφές και την διαχείριση του ποδοσφαιρικού σωματείο. Κάτι τέτοιο άλλωστε το είχε προαναγγείλει μέσες άκρες στην Κυριακάτικη συνέντευξη τύπου, όπου με το γνωστό του χιούμορ και τις λαϊκίστικες ατάκες του, προκάλεσε το μειδίαμα της αυλής και αισθάνθηκε πάλι πως είναι δυνατός και ικανός για να κάνει το κουμάντο του.
Αφήστε στην άκρη τις δικαιολογίες τύπου, δεν τα βρήκαν για τον προπονητή και πως ο Σέρβος Τ.Δ. λειτουργούσε υπογείως. Ούτε κανένας Καρεμπέ θα έρθει, ούτε θα υπάρχει τεχνικός διευθυντής στην ομάδα και αν πάρουμε και το κύπελλο προπονητής ο Σεκγούρα θα είναι.
Πλέον η άποψη του Σωκράτη Κόκκαλη για τον Ολυμπιακό είναι προβλέψιμη. "η ομάδα πρέπει να παίζει με συγκεκριμένο σύστημα που έχει επιλέξει ο πρόεδρος, πρέπει να έχει ποδοσφαιριστές που έχει επιλέξει ο ίδιος και δεν χρειάζονται περιττά άτομα όπως τεχνικοί διευθυντές που θα παίρνουν αποφάσεις μόνοι τους. Θέλει έναν προπονητή που να μην είναι ακριβός, γι αυτό άλλωστε ξεκαθάρισε στην συνέντευξη τύπου πως το ενδεχόμενο να έρθει ένα μεγάλο όνομα για τον πάγκο, που να καταφέρει τα πάντα εντός και εκτός συνόρων είναι απίθανο.
Ο προπονητής που θέλει ο Κόκκαλης θα πρέπει να είναι χαμηλών τόνων, yesmen και μάλιστα αν δεν εμφανιζόταν πουθενά θα ήταν η καλύτερη του προέδρου. Επειδή όμως ο αόρατος άνθρωπος είναι χαρακτήρας από μυθιστόρημα και όχι προπονητής, οι μέρες αργίας του ποδοσφαιρικού θρύλου ξεκίνησαν, ενός συλλόγου, που η ιδέα, το όραμα και το πάθος των οπαδών σκοντάφτει στο πέτρινο ταβάνι που έχτισε ο πρόεδρος του,
RedArmy
Ύπνε που παίρνεις τα παιδιά...
Σε ένα παιχνίδι που κερδίζει καθαρά ο αντίπαλος σου και μάλιστα με τέτοιο σκορ, δεν μπορείς να κάνεις κριτική για την τακτική και το αγωνιστικό πλάνο της ομάδας σου. Το σίγουρο είναι πως ο κύριος Σεγκούρα όχι μόνο κατέστρωσε κάποιο σχέδιο, αντίθετα αυτός όπως και η ομάδα του Ολυμπιακού εχθές βρισκόταν αλλού. Προφανώς η βόλτα που έκαναν και το ψαράκι που έφαγαν παραμονές του αγώνα για διατήρηση του καλού κλίματος περισσότερο αποσυντόνισε και κοίμησε παρά συσπείρωσε την ομάδα. Από που να ξεκινήσεις και που να τελειώσεις δηλαδη...
- ο Σέζαρ που είναι φανερό πως επιλέγει παιχνίδια για να παίξει μπάλα...
- ο Λεονάρντο που έδειξε ανέτοιμος για τόσο μεγάλα παιχνίδια...
- ο Λεντέσμα που ήταν εξαφανισμένος ακόμη μια φορα...
- ο Ιέρο που δεν μπορούσε να πασάρει στα 2 μέτρα...
- ο Γκαλέτι που ήταν εκτός του αγωνιστικού χώρου...
- ο Ντάρκο που ήταν σε κακή μέρα και απελπιστικά μόνος του...
- ο Τζόλε που πλέον δεν μπορεί να κάνει τόσες κούρσες...
Υ.Γ. Κάποιες πληροφορίες τις οποίες δεν κατάφερα να διασταυρώσω αναφέρουν πως ο Σεγκούρα υπέβαλλε προφορικά την παραίτηση του στον Ίβιτς αλλά ο τεχνικός διευθυντής του Ολυμπιακού την απέρριψε. Η πληροφορία δεν έχει διασταυρωθεί, απλά σας την μεταφέρω με πάσα επιφύλαξη. Για το μόνο που είμαι σίγουρος είναι πως πικραμένος όπως και ο κόσμος του Ολυμπιακού ήταν χθες ο Τάκης Λεμονής.
RedArmy [...]
